به گزارش سفیر ملت ؛ هر چند مرده پرستی عادتمان است و بدجوری استاد اسطوره سازی بعد از مرگ دیگران هستیم اما گاهی باید فارغ از این عادت بد و تاریخی واقعیت زیست مومنانه انسان های بزرگ را روایت کرد.

ما امیر عبداللهیان را به علت ارتباطات کاری و شرایط کشور، بیشتر از سایر وزرا در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی می دیدیم. امیر به شدت اخلاق گرا بود و یادم نمی آید حتی برای عبور از سوالات نمایندگان بخواهد به دروغ و سیاست بازی متوسل شود.

در سفر بالکان که بنده همراه ایشان بودم شاهد تواضع بیش از حد امیر بودم. بی آن که به دنبال خودنمایی باشد به همه اعضای تیم دیپلماتیک فرصت نقش آفرینی در مذاکرات می داد و تلاش می کرد تا از ظرفیت همه اعضا استفاده کند.

امیر، حلقه وصل میدان و دیپلماسی بود و هر دو را همزمان پیش می برد و شاید اولین کسی بود که این دوگانه پررنگ و متناقض را به شدت به هم نزدیک کرد و هر دو را به هم تبدیل نمود. تا جایی که این دو به یک رابطه دیالکتیک با هم رسیدند.
با تمام توان به دنبال گسترش حوزه روابط ایران با تمام دنیا بود و هرگز منافع ملی را به مسلخ سلایق شخصی و گروهی نبرد و هماره به دنبال افزایش قدرت و اقتدار منطقه ای ایران بود.

در عصری که اخلاق و انسانیت به مسلخ سیاست و قدرت رفته است امیر در زمره معدود سیاستمدارانی بود که اخلاق و انسانیتش را به سیاست و قدرت نباخت. به همین خاطر است که جبران وجود چنین دیپلمات و سیاستمدار با اخلاقی بسیار سخت وجان فرساست