به گزارش سفیرملت ؛ “نفوذی” واژه ای که در دایره المعارف جنگ با اسراییل منحوس و امریکای جنایتکار، نه تنها تثبیت بلکه سهم قابل توجهی از بازیگری و خسارت ها را به خود اختصاص داده است. اما نکته ایی که باید باورکنیم این است که نفوذی ها از مریخ نیامده اند. دومینوی نفوذ، سال هاست حداقل در این دو دهه گذشته با شدت بیشتری، راه تکامل را پیمود. آنجاکه تذکرات مکرر رهبرمعظم انقلاب در بهبوه تبادلات پینگ پنگی تشنگان قدرت در دوسوی جریانات حاکم بر فضای سیاسی کشور،مبنا قرار نگرفت ، از درب ملاحظات غیرمتعهدانه صاحبان قدرت،نفوذ تقویت شد. نفوذی که آنقدر رخنه کرده و بومی شده که گاها به دلیل غیر قابل باور بودن نتیجه این سطح از غفلت و شاید هم برای انحراف از واقعیتی کتمان ناپذیر، سعی می کنیم این حجم از رذالت را که در ذهن معصوم مردمانمان که شاهد پرپرشدن عزیزان و نخبگانش است، نمی گنجد،به تبلورهای ناچیز مثل افغانی ها و تبعه خارجی بودن و حتی چند فریب خورده نسبت دهیم. تحدید این واژه با این حجم از خسران به این سطح مفهومی، باز قطعه ای از نفوذ و عین خیانت است.

آیا تا کنون از خود پرسیده ایم ناترازی هایی که در حوزه های اقتصادی به دلیل حکومت نالایقان اتفاق افتاد و زمینه را برای اقتصادهای پنهان و کولبری ها واز همین مجاری قاچاق تجهیزات نظامی فراهم نمود، آیا از قطعات اولیه این دومینونبود ؟

آیا تا کنون از خود پرسیده ایم ناترازی هایی که در حوزه های اجتماعی و سیاسی، باز به دلیل وجود مسئولین با ضریب پاسخگویی در حد صفرزمینه را برای ترویج انواع آسیب های اجتماعی،مخاطرات جمعیتی و انشقاق های سیاسی که وحدت ملی را نشان رفته بود، فراهم نمود آیا از قطعات اولیه این دومینونبود ؟

آیا فضای حوزه فرهنگ آنگونه القاء کننده خواست دشمنان این مرز و بوم نبود که گاها دستاوردهای هوافضای فرزندان این سرزمین را کاردستی هایی از جنس حلب! وانمود می نمود و کارگزاران غیرمتخصص و صدالبته غیر متعهد این حوزه نمی توانست با قدرت تبیین، غرور ملی را متناسب بپروراند. حتما باید نخبگان و سردارانمان را از دست میدادیم تا باور کنیم؟ چقدر نحوه شهادت شان ما را به یاد مظلومیت حسین بن علی (ع) می اندازد که شاهدان خواب آلود سر مبارکت باور نمی کردند حسین (ع) در معراج عبادت شهید شد و با خود زمزمه می کردند مگر حسین بن علی (ع) نیز نماز می خواند؟ آیا این سطح از بی مسئولیتی در پذیرش جایگاه های فرهنگی که رهارود آن سالها بعد خود را نشان داد ،از قطعات اولیه این دومینونبود ؟

آیا تاکنون اندیشیده ایم درکشوری با این حجم از منابع عظیم، وقتی با بده و بستان های سیاسی و سهم خواهی ها، زمینه برکرسی نشستن ناشایستگان را بر مبادی تصمیم سازی و تصمیم گیری فراهم می کنیم، خود پایه گذار یکی از کلیدی ترین قطعات دومینوی نفوذ نبودیم؟

آیا آنگاه که بخاطر سهم خواهی صاحبان قدرت های خود داده شده، در تایید صلاحیت افراد متخلف جهت احراز جایگاه های حساس کارگزاری، نگاه اغماض به بهانه بدعتی غیرمتعارف در دایره لغت رافت اسلامی، جاری کردیم که نتیجه آن نگاه غبارآلود بر روند توسعه اقتصادی کشور و بی تدبیری درمبادی ورودی کالا به این سرزمین بود و از آنسو هزینه دوچندان بر ساختار امنیتی و انتظامی کشوروارد شد، آیا این ملاحظات از قطعات اولیه این دومینونبود ؟

مگر می شود کشوری همچون اسرائیل که در قد و قواره یکی از استانهای این سرزمین است به این سطح از جسارت برای حمله به بهانه دفاع از موجودیت نداشته خود برسد و در هر لحظه که اراده نماید ما را در سوگ یکی اززعمای قوم یکی پس از دیگری بنشاند بدون چشمانی بومی شده در ساختار کارگزاری !!! مگر می شود چنین حجمی را به افراد عادی و یا حتی فریب خورده عادی نسبت داد. مگربحث بحث بمب گذاری تصادفی است، بپذیریم بحث خیانت جدی است آنهم نه صرفا به نظام جمهوری اسلامی بلکه خیانتی که حتی مفهوم سرزمین را نیز درک نمی کند.بپذیریم سطح قصور، اهمال و بی مسئولیتی آنقدر بالاست که مفهوم گسترده امنیت در تمام ابعاد اقتصادی ، سیاسی ، اجتماعی و فرهنگی را سالها بر شانه ساختارهای امنیتی، انتظامی و قضایی رها کردیم.

بدون شک اولین گام در آسیب شناسی نتیجه محور، واقع بینی و واقعیت پذیری است. باید پذیرفت خروجی دکترین تایید صلاحیت کارگزاران در سطوح مدیریتی و کارشناسی در مجموع نمره قابل قبولی نگرفته است.

مخلص کلام اینکه، بازتعریف
دکترین گزینشی حول محور گفتمان مقام معظم رهبری، با ساختاری مستقل و با حذف هرگونه ملاحظه باز تاکید می شود هرگونه ملاحظه، در کنار توانایی های علمی افراد بر سایر صلاحیت های افراد تاکید و سطح قابل توجهی از ضریب پاسخگویی در برابر عملکرد را تعریف نماید، ضرورتی است انکارناپذیر و اجتناب ناپذیر.