سفیر ملت / از کدام هنر سعدی می شود دم زد و انگشت حیرانی به دندان نگرفت؟ آن  گاه که بر سمند نثر می نشیند، گلستانی می آفریند که هیچ گلزاری، توان رقابت اش با آن نیست؛ سجع های گلستان، قافیه را به تمسخر می گیرند و حکایات اش، هر کدام، واعظی بر منبر خطابه است. آن گاه که بر مرکب مثنوی، استوار می گردد؛ بوستانی خلق می کند که بهاران در رقابت، عاجز از رویاندن اند و باغات شیراز، کودکی می شوند که در سایه سار سرو بوستان اش، به طناب بازی می پردازند. در این نظم آرمانی که در بحر متقارب سروده شده است، شهری می سازد که آدمی را به اوج آدمیت و کمال رهنمون می کند. شیخ مصلح الدین سعدی، وقتی که بر شهپر غزل می نشیند، آسمان های بلاغت و ادبیات را درمی نوردد